De bus is volgeladen, vroeger dan verwacht. Iedereen heeft zich een plaatsje gezocht voor de lange rit naar Rosas. De jongsten onder de spelers gunnen hun mama de afscheidskus niet. Dit willen ze niet meemaken in het bijzijn van hun vrienden en oudere spelers want nu zijn ze stoere jongens die een week op reis gaan zonder hun ouders.

19u40: we zijn vertrokken. Een dubbeldekker met 86 plaatsen zit eivol met daarachter nog een aanhangwagen met onze bagage. Gelukkig hoeft ons trainingsmateriaal niet mee, dat krijgen we ter beschikking ter plaatse.

Het is bijna middernacht. Er wordt een laatste korte stop gemaakt voor we de slaap gaan vatten. Dat is in ieder geval de bedoeling. Al snel is duidelijk dat dit niet zal lukken. De lichten gaan uit en de decibels gaan meteen de hoogte in. Ze zijn niet bang in het donker, neen, dat is de reden niet, ze hebben gewoon teveel energie. Dat beloofd.

Op het benedendek hebben de meesten toch 3 uur kunnen slapen. We besluiten Kesteloot Junior zijn slaap te ontnemen als revanche. Als we genaderd zijn tot op een halve meter gaan die oogjes open en het wezen spreekt: "ik ben wakker hoor!". We vallen achterover. Behalve buitenaardse batterijen heeft het wezen ook sensoren. We smeden meteen een plan voor de terugreis. De aanhangwagen achter de bus lijkt de enige oplossing.

8u30: we stoppen voor het eerst na de rumoerige nacht. Het bovendek heeft zo goed als niet geslapen en dat is te merken.
We staan verbaasd van de reeds afgelegde afstand want we zijn dicht genaderd bij de Pyreneeën.

8u50: we vertrekken. Het weer is slecht en het heeft deze morgen veel geregend. Het zit zwart boven de Pyreneeën maar we maken ons geen zorgen want we rijden naar het land van de zon. De voorbije weken was het daar meer dan 35°C.

We zijn terug in hotel Sant Marc na een mooie en lange wandeling. Iedereen heeft honger en dat zullen de andere hotelgasten meteen ondervinden. Buiten is er nog steeds een stevige wind maar binnen in het restaurant is een ware tornado gepasseerd. In minder dan 2 minuten zijn de uitgebreide buffetten omgetoverd tot een berg lege schotels, goed voor de afwas. Het personeel kan niet snel genoeg aanvullen. Als de laatsen hun plaats in het restaurant innemen passeren de eersten al met een bord vol chocomousse, ijsjes, fruit en taartjes. Alles moet er aan geloven.
We worden hier verwend. Er is meer dan keuze genoeg. Er zijn pizza's, pasta's, frietjes, kroketjes, paëlla, vlees, vis,…

14u30: De spelers worden voor de eerste keer 2 uur vrijgelaten om op verkenning te gaan of te rusten. Ze moeten zich terug melden om 16u30 op de afgesproken plaats op het strand.

16u30: Iedereen is stipt. Ze weten dat er sancties volgen indien de afspraken niet worden nagekomen, niet alleen voor de volledige kamer want ze slapen met 3 per kamer, maar ook voor de volledige groep.
De eerste verrassing volgt, een nieuwe briefing. Iedereen moet om 18u terug op de afspraakplaats zijn met de loopschoenen aan.

18u00: Het is indrukwekkend, een kolonne van 71 spelers vertrekt voor een looptocht van 2x 25 minuten op de dijk. Er is hier en daar applaus van de toeristen en wat de spelers ook niet merken is dat meisjes hen achterna lopen. Dit zullen ze achteraf maar merken op de foto's.

Het nieuws van kamer 112 is bij iedereen doorgedrongen. Het is stil. De ganse groep beseft dat hen iets te wachten staat door die misstap.

9u15: We zijn aangekomen met de bus aan de terreinen. De kunstgrasvelden worden overvloedig met water besproeid net voor de training. De wind doet deugd want het wordt vandaag zeer warm. Alle bewolking is weg.

9u45: De jongeren op terrein 2 werken netjes hun oefeningen af. Ze hebben geen benul wat zich op terrein 1 afspeelt. De velden liggen niet naast elkaar, er is meer dan 100 meter tussen. Samen met Bart ben ik in de dichtsbijzende supermarkt extra water gaan halen, veel water. We komen terug met 34 flessen van 5 liter.

Er wordt hard getraind op terrein 1, zéér hard. De training duurt anderhalf uur en er is geen seconde stilstand. Het lijkt een militaire dril en dit is nog zacht uitgedrukt. De bidons water smelten als sneeuw voor de zon. Met deze zware inspanningen moet er heel veel gedronken worden. Het is ondertussen meer dan 30°C in de zon.

Ze werken de zware oefeningen af als een hecht team. Niemand heeft een krimp of durft af te haken. Het is de eerste en meteen deen zware training. Iedereen beseft dat de stageweek nog langs is, dit willen ze niet meer meemaken. Met de weinige adem dat ze nog hebben wordt hier en daar zelfs gezongen: "bedankt kamer 112, bedankt, bedankt,…".

We vertrekken voor de avondtraining met de bus. We missen nog 4 spelers. Robinson & co waren nog aan het vissen toen we het strand verlieten en zijn het uur uit het oog verloren. Als Natia de 4 oppikt is de bus al vertrokken. De velden zijn afgehuurd tot 19u30 en we kunnen de ganse groep geen training laten missen door laatkomers. Samen met Natia moeten ze te voet naar de voetbalvelden en zullen ze na de training ook te voet terug moeten komen. Er is voldoende vrije tijd, volgende keer beter op het uurwerk kijken hé!

20u45: Avondeten. Er zijn er veel moe, het is stil aan de tafels. We raden aan om vroeg te gaan slapen want morgenvroeg is er opnieuw training.

23u30: Vandaag mochten ze een half uur uut de kamers omdat goed is gewerkt. Aan de ene kant van de gang (de straatkant) slaapt bijna iedereen. Aan de andere kant van de gang zitten we met een probleem. Er is een dansavond buiten op het terras aan het zwembad, net onder onze kamers. We verblijven op de eerste verdieping. De spelers van die kamers krijgen de toelating om nog even op hun balkon te blijven, de muziek speelt tot 24u.

De muziek is niet van onze tijd, het zijn ouderen die stijldansen. Dit belet onze spelers niet om de dansende koppels uitbundig aan te moedigen. Bij de oudsten zijn plots 2 balkons leeg. Stijn vertrouwt het zaakje niet en gaat de eerste kamer controleren. De eerste speler wordt betrapt in de gang met stoelen onder zijn arm, de 2 anderen van de kamer zijn spoorloos.

De 2de kamer wordt gecontroleerd. Het is stil maar ze kunnen moeilijk hun lach bedwingen. Stijn klopt op de kast, daar zit Ewout in verstopt, lachend, in een bolletje gewikkeld. Brecht zit duidelijk achter het gordijn. Hun poging om zich te verbergen is veel te doorzichtig voor een geroutinieerd controleur als Stijn. Ze vrezen sancties maar die komen er niet. Het is hilarisch.

Het is een flinke wandeling naar Aqua Brava hier in Rosas. Ik kan mee met de wagen van Bart om de tickets aan te kopen op voorhand. Gelukkig maar. Het duurt een half uur, ieder ticket wordt één voor één afgestempeld om het een paar seconden later toch af te geven aan de ingang???? Door de stevige wind is de opkomst in Aqua Brava minder dan gewoonlijk. De wandeling loont, het is super in dit waterpark. Alle attracties kunnen kunnen meerdere keren gedaan worden zonder dat we in lange rijen staan. De spectaculaire glijbanen zijn enkel voor de durvers. Niet iedereen durft de bijna verticale glijbaan aan.

De terugweg doen we opnieuw te voet. Onze chauffeur Milo heeft vandaag een verplichte rustdag.

Vandaag zijn er geen trainingen. We gaan gans de dag naar Barcelona. Het is een busreis van bijna 2 uur. Het zal terug warm worden vandaag, de wind is bijna volledig gaan liggen. Bij aankomst in Barcelona rijden we eerst langs De Sagrda Familia, de kathedraal waar al meer dan 500 jaar wordt aan gewerkt. Ze staat nog steeds in de steigers. De wachtrijen om binnen te gaan zijn enorm. Door tijdsgebrek rijden we door naar Camp Nou, het voetbalstadion van Barcelona. Iedereen die dit voor de eerste keer ziet is onder de indruk. Je kan hier gemakkelijk een paar uur in vertoeven. Ook hier is een massa volk, van verschillende nationaliteiten. Het is duidelijk een toeristische trekpleister en het wordt commercieel gerund als een pretpark.

Ondanks de hoge prijs laten veel spelers zich verleiden tot het kopen van een "Barça" uitrusting of gaan ze op de foto staan met hun favoriete Barcelona speler. Hoewel ze het op het thuisfront wellicht anders gaan vertellen, hier is photoshop aan te pas gekomen, het beeldverwerkingsprogramma waarmee beelden worden samengebracht. Wat maakt het uit, het is een mooie herrinnering.

Vandaag is er enkel een ochtendtraining. De training in de namiddag wordt vervangen door een stevige bergbeklimming. Als de bus ons dropt aan de voet van de berg staan we al meteen voor een serieuze klim door het dorpje. Bart trekt kop met een stevig tempo. De grote groep valt snel uiteen. We houden een eerste keer halt op de troepen te hergroeperen voor we aan de echte klim beginnen.

De klim is lastig. We bevinden ons in een kloof in volle zon. Een goed ritme vinden is moelijk. Geen enkele stap kan je op dezelfde manier zetten want het zijn allemaal stenen en rotsblokken. Door foto's te nemen geraak ik steeds verder achterop. Ik geraak niet meer terug en krijg ook mijn hartslag niet onder controle. Samen met Veerle en Natia houden we even halt. Er is geen schaduw. Nog een paar honderd meter en we zijn aan de volgende stopplaats waar een waterkraantje is.

Het volgende deel van de tocht loopt gemakkelijker. Nu hebben we echte wandelpaden, een goed ritme vinden is gemakkelijker en de groep blijft ook samen. Sommigen kunnen het niet laten voorop te lopen en nemen een verkeerde splitsing bergop. Als ze terugkeren zijn ze meteen laatste van de groep.

Aan het klooster houden we terug halt. Nu zijn we bijna volledig boven. Het laatste stukje naar de top bestaat bijna volledig uit trappen. Bovenaan op de top is een ruïne. Wie zich aan die laatste klim waagt wordt beloond met een prachtig uitzicht. Bijna de helft blijft beneden, het is lastig genoeg geweest. Enkel Arne kan het tempo van gids Bart volgen en zal daarvoor later samen met Christophe die bijna de hele klim een rotsblok meesleurde door Bart getrakteerd worden in de bar van het hotel.

Na de lastige klim krijgen de spelers een volgende opdoffer. We maken hen wijs dat de bus niet door de korte bochten is geraakt naar het klooster. We moeten te voet terug. Wat ze niet weten is dat de bus 300 meter verder staat op een parking. Bart stuurt hen nog eens naar boven tot bij de kapel waar ze zogezegd aan de afdaling moeten beginnen. Als ze boven zijn roept hij: "het is langs hier jongens, jullie zijn verkeerd". Gelukkig voor Bart bevinden ze zich ver genoeg anders werd hij ter plaatse afgemaakt. De gemoederen zijn rap gekalmeerd als ze iets verderop de bus zien staan. Ook de afdaling met de dubbeldekker door de haarspeldbochten is een spektakel op zich.

Het is 9 uur en we vertrekken terug richting België. Er wacht ons terug een trip van minstens 15 uren. De eerste uren verlopen totaal niet vlot. Al drie keer kwamen we in een file terecht en nog voor we in Lyon zijn is het weer van dat. De chauffeurs beslissen een andere route te nemen. Het is een omweg maar nu kunnen we tenminste blijven doorrijden. We zitten ondertussen bijna 2 uur achter op schema.

Het wordt terug een DVD-marathon en de uren gaan voorbij. Velen slapen al als de laatste film wordt bekeken.

2u45:aankomst in Harelbeke. Terug veel volk op de parking van het Forrestiersstadion. Veel wordt er niet nagepraat, de valiezen worden in de wagen geladen en men vertrekt, mo en voldaan.

Het is goed geweest. Velen vragen al waar de stage volgend jaar naartoe gaat en of ze meemogen. Daar kunnen we nog niet op antwoorden. Eerst goed starten in het nieuwe seizoen en dan zien we wel.